- Частка першая. Грозныя цені начныя — З чаго мне, чорт пабірай, пачаць?
- Раздзел I. Візіт устрывожанага чалавека — Прозвішча маё Косміч.
- Раздзел II. Пад’езд кавалераў — Раніцай мяне разбудзіў залівісты крык пеўня, а пасля адчайнадушнае, надрывістае кувіканн…
- Раздзел III. Дамы, манахі і паршывы беларускі рамантызм — У адказ на званок з глыбіні кватэры даляцеў, набліжаючыся, гарматны сабачы брэх
- Раздзел IV — Калі Пташынскі пайшоў, я ўспомніў, што ўжо тры дні не магу дапісаць ліста бацьку.
- Раздзел V. Чалавек знік — Мінула яшчэ чатыры дні.
- Раздзел VI. Кароткі. Аб сівым антыквару і «барыгу» — Мне ўсё ж давялося яшчэ зайсці да Клепчы, хаця я не жадаў гэтага горай за смерць.
- Раздзел VII — Працаваць я не мог. Бавіцца — таксама.
- Раздзел VIII. Зноў гасне неба — Я адарваўся ад папер.
- Раздзел IX. Кладна. Дарога. Адрашэнне — Я люблю Кладна больш за іншыя гарады.
- Раздзел X. Ідылія ў кантрастах — Раніцай, калі я, паснедаўшы, выйшаў з хаты, дык ажно ахнуў, настолькі ўсё вакол было хор…
- Раздзел XI. Белая Гара — Мінулі святы, звычайныя, усім вам вядомыя святы ў маленькім пасёлку.
- Раздзел XII. Пачатак пошукаў — Вечарам я вырашыў паехаць на дзень-два дахаты, а да таго часу крыху палазіць па замку і …
- Раздзел XIII — Раніцай я пазваніў у Кладна Максіму Смыцкаму, аднаму з лепшых, калі не лепшаму, знаўцу г…
- Раздзел XIV — І зноў калоціць машыну па дарозе Езна — Альшаны
- Раздзел XV — Раніцаю я другі раз зайшоў са сваёй прапановаю да дзеда Мультана.
- Частка другая. Раздзел I — Май быў такі, што каб такіх не бывала на зямлі — яго варта было б выдумаць.
- Раздзел II — Ледзь я паспеў на пару дзён вярнуцца ў родныя пенаты, ледзь скінуў рукзак, як забрынчаў …
- Раздзел III — У тыя наступныя дні зачасцілі да мяне ў маю «плябанію»
- Раздзел IV — Усё, словам, пайшло дагары нагамі ў гэтым лепшым са светаў.
- Раздзел V — Не падумайце толькі, што ўсе гэтыя дні я адно займаўся паездкамі дадому, у Кладна, туды-…
- Раздзел VI — Ціхая, крыху заспаная, уся ў шэрым святле ўставала над Альшанкай раніца.
- Раздзел VII — Мы сядзелі з Хілінскім на беразе става, там, дзе ўпадала ў яго Альшанка.
- Раздзел VIII — Мы ўмыліся ў рукаве рэчкі, развіталіся, і я пайшоў праводзіць Сташку і яе каманду да лаг…
- Раздзел IX — Мы ўрэшце падважылі адну з пліт «над караблём».
- Раздзел X. Бывай! — Не думаю, каб калі-небудзь яшчэ міліцыю з Альшан праводзілі такім скопам і такім лікаван…
- Раздзел XI. «І герб радавы разбіваюць на камені тым» — Зноў закруцілі, заматлялі нас дорогі.
- Эпілог. Канец пад’езда кавалераў — Некалькі год назад і прыблізна праз месяц пасля падзей, на якіх я скончыў свае апавяданн…
1. Упершыню — «Маладосць», 1979, № 7, 8; 1980, № 1, 2.
2. Першае кніжнае выданне: Караткевіч У. Чорны замак Альшанскі: Раман, аповесць. — Мн.: Маст. літ., 1983. — С. 5 — 280.
3. Рукапіс захоўваецца ў 62 папцы асабістага архіва пісьменніка (аддзел рэдкіх кніг і рукапісаў ЦНБ НАН РБ), з паметай у канцы, на 244 старонцы: «4 красавіка 1979 г. Мінск». У 72-а і 95 папках асабістага архіва захоўваюцца чарнавыя накіды да рамана.
4. Машынапісы рамана захоўваюцца ў 63 — 66 і 72 папках асабістага архіва (аддзел рэдкіх кніг і рукапісаў ЦНБ НАН РБ), карэктура першадруку рамана з аўтарскімі праўкамі — у ЦНБ НАН РБ, Ф. 11, воп. 1, адз. зах. 50.
5. Перакладзены на рускую, украінскую, балгарскую, чэшскую мовы (?).
6. Набор зроблены па выданні: Караткевіч У. Збор твораў: У 8 т. Т. 7. Дзікае паляванне караля Стаха: Аповесць; Чорны замак Альшанскі: Раман. — Мн.: Маст. літ., 1990. — С. 198 — 562.