- Пралог — Памяці друга майгоГераніма Стулпана — прысвячаюУСЕ ІМЁНЫ І ПАДЗЕІ Ў ГЭТЫМ РАМАНЕ -ВЫДУМА…
- Раздзел I — Леаніды не вярнуліся.
- Раздзел II — Гэты дом на недалёкай ускраіне Масквы зваўся Домам паэтаў, хоць жылі тут, вядома, не тол…
- Раздзел III — У сорак восьмым годзе Андрэю Грынкевічу было дваццаць год, і за плячыма яго ляжала ўжо б…
- Раздзел IV — Рэзкі гук даляцеў аднекуль з цемры праз расчыненую фортачку: недзе далёка загрукатаў, вы…
- Раздзел V — Бронзавы Пушкін пасівеў
- Раздзел VI — Гарбаты віядук перакінуўся цераз пуці ад агнёў станцыі кудысьці ў цемру.
- Раздзел VII — Вясна з’явілася ў Маскву зусім нечакана.
- Раздзел VIII — Аўтобус імпэтна вырваўся з гарадскіх муроў, пакінуў за сабою прадмесці і рынуў у мора бл…
- Раздзел IX — На пачатку ліпеня сябры раз’ехаліся па хатах.
- Раздзел X — Яе не было ў Маскве ўвесь верасень.
- Раздзел XI — Толькі тут, толькі ў пакоі Яніса праз два тыдні, Андрэй даў сабе волю
- Раздзел XII — ПЛОШЧА МАЯКОЎСКАГА
- Раздзел XIII — Чаму вы не назвалі сябе, Андрэй?
- Раздзел XIV — Наступных тыдняў ён амаль не памятаў.
- Раздзел XV — Яніса амаль цэлы месяц не было ў Маскве.
- Раздзел XVI. ГРУБАЕ І ЛАСКАВАЕ — I. РОЗДУМ
- Раздзел XVII — Раніцай яны былі з пахмелу
- Раздзел XVIII — Зноў перад будынкам інстытута стаяў аўтобус.
- Раздзел XIX — Халодная ракавіна. Гэта кватэра была проста цудоўнай халоднай ракавінай.
- Раздзел XX — Яны сядзелі ў адным глыбокім-глыбокім крэсле…
- Раздзел XXI — Сустрэліся перад самым ад’ездам.
- Раздзел XXII — Чалавек можа ўсё. Межаў яго сіле няма, калі наперадзе агонь надзеі.
- Раздзел XXIII — Двое стаялі над адхонам.
- Раздзел XXIV — Яніс стаяў перад Горавай, якая сядзела ў крэсле, і, гнеўна надзьмуўшы таўставатыя губы, …
- Раздзел XXV — Бурхлівая, утрапёная прыйшла ў той год вясна.
- Раздзел XXVI — Прайшоў і амаль увесь май, як праходзіць усё добрае на свеце.
- Раздзел XXVII — Гэта адбылося праз тры дні пасля вяртання з Ленінграда.
- Раздзел XXVIII — Трэба было жыць. I невядома было, як жыць.
- Раздзел XXIX — Андрэй сядзеў у кабінеце намесніка дырэктара інстытута грудной хірургіі.
- Раздзел XXX — Андрэй нічога не сказаў ёй, бо тое, што ён бачыў, было велічна і адначасова страшна, быц…
- Раздзел XXXI — Раніцаю яны прыйшлі да свядомасці адначасова.
- Раздзел XXXII — Калі ён пабачыў Ірыну ўпершыню пасля аперацыі — у яго ўпала сэрца.
- Раздзел XXXIII — Ён ішоў начной Масквою.
1. Упершыню пад назвай «Нельга забыць» апублікаваны ў часопісе «Полымя», 1962, № 5, 6.
2. Пралог да рамана пад назвай «Паром на бурнай рацэ» — у кн.: Караткевіч У. Чазенія: Апавяданні і аповесць. — Мн.: Беларусь. 1970. — С. 20 — 53.
3. Кніжнае выданне рамана: Караткевіч У. Нельга забыць. — Мн.: Маст. літ., 1982.
4. Назва рамана «Леаніды не вернуцца да Зямлі» — першапачатковая, і У.Караткевіч заўсёды так яго называў, у тым ліку і ў запісных кніжках апошніх гадоў жыцця.
5. Набор зроблены па выданні: Караткевіч У. Збор твораў: У 8 т. Т. 3. Раман. Аповесці. — Мн.: Маст. літ., 1988. — С. 5 — 335.