Skip to content
Мая Іліяда
- Мая Іліяда
- Зямля журботы
- Старыя сувоі
- Калі памірае каханне
- Інга і Марыя
- Жанчыне з бэзам — І я прайшоў калісьці паўз цябе
- Шчасце — Не хачу старым упівацца,
- «Бацькі з магіл цяплом дыхнулі… — Бацькі з магіл цяплом дыхнулі,»
- Жаўранак — звонкая ніць — Хмары веснія цяжкія, як кентаўры,
- Мёртвае рэчышча — Мне сказалі: мяне ты шукаеш,
- Крокі ўначы — Цёплы дзень дагарэў. Скача полымя з гулам,
- Раманс вінаграднай лазы — Па туманах касых
- Ты і я — Ты і я: пралеска ў снах бурану,
- «Калі агорне цемра неба… — Калі агорне цемра неба»
- Карадаг — Л. А. Панамарэнка
- Раманс Марылі — Сонца паліць над шатамі парку,
- Дняпро і Ака. Ён і яна — Божа рэк, ажані
- Раманс шлагбаума — Ён упаў на дарогу,
- Аптымізм — Пад плашчом, зусім ля вуснаў, залатая галава
- Туман — Сёння ноччу туман зоры ясныя вымеў,
- Цюляня — Хвалі ідуць за градою града
- Каравелы — З дубовым цяжкім задам, але з крыламі,
- Бахайская чарапаха — Янку Брылю
- Легкаважная песенька, якую я спяваў, ідучы да каханай цераз хрыбет Мангугай — Паветра п’янае, бы Цынандалі
- Таўрыда
- Дрэва на Чатырдагу — Васілю Быкаву
- Чатырдаг — Набягае на колы заснежаны шлях,
- Спуск з гор — Набягае на колы заснежаны шлях,
- Генуэзская крэпасць — Колькі ж вынесла ты перастрэлак такіх?
- Лебедзь — Ў старажытным парку графскім,
- Вадаспад Учан-су — Як страшная з нябёс пагрозных кара
- Маладая вясна — Маладыя, пушыстыя лісцейкі грушы,
- «О, якое цёплае, цёплае, цёплае мора… — О, якое цёплае, цёплае, цёплае мора»
- Гурзуф уначы — Скрыпка ціхая ночы. Дрымотная музыка ночы
- «Прыўкрасная пальма… — Прачынаюся ноччу, — месяц,»
- «Над Аю-дагам — над Мядзведзь-гарою… — Над Аю-дагам — над Мядзведзь-гарою»
- «Спіш? Я прыйду, пагушкаю… — Спіш? Я прыйду, пагушкаю»
- «Сумесь Бураціна з Аэлітай… — Сумесь Бураціна з Аэлітай,»
- Дзве вады — Шум горных ручаін за вокнамі маімі
- «Прыпадзі да мяне, прыпадзі… — Прыпадзі да мяне, прыпадзі,»
- Кіпарысавыя жарцікі — Бяроз няма. Адны кіпарысы:
- «Я чакаў цябе тысячы год… — Я чакаў цябе тысячы год,»
- «Мора гранітныя хвалі… — Мора гранітныя хвалі,»
- «І бывай. Не трэба шкадаванняў… — І бывай. Не трэба шкадаванняў»
- «Са стэпавымі вятрамі… — Са стэпавымі вятрамі,»
- Кінааслы — Пад стромай эфемерныя кварталы,
- Шайтан-Мярдвень — Чортавы сходы, Шайтан-Мярдвень,
- Таўры — В. Б. В-ч
- Песня Мехмета — Ўсё набегі, войны, пажары
- Чуфут-Кале — Быццам толькі што вось адбылася Галгофа
- Маўзалей Джаніке-ханум — Маці хана і жонка хана,
- Нараканні Насрэдзіна Ахмет-Аха эфендзі — Чым дапікнуў табе стары мула?
- Браты па няшчасцю — Ай, Аю-даг, што ж ты робіш з морам?
- Раманс аб расстраляным каханні — Ах, якое грознае гора!
- Усходнія песні — Нібы ў дождж, што смагу скал і пяскоў
- Фантан слёз — Капаюць слёзы, слёзы, слёзы, слёзы,
- Штыль — Якая прыгажосць! — Самкнёны веі
- Сэрца гары — Між скалаў вугальна-чорных
- На роднай магіле — Тыя цёмныя цісы і цёмныя кіпарысы,
- Саперніца — (Супакоены ўспамін праз трыццаць год)
- Падмогі! — Хай заб’юся — не збочу з дарогі
- Таўрыдзе — Тут мяне, бы ўвесь сусвет, кахалі,
- Вяртанне
- На пачатак «Каласоў пад сярпом тваім…» — Шчаслівы паўнатою сталай сілы
- Мужныя мятлушк — І ў дажджы гэтым пух таполяў,і
- «Ўсё, што было, і ўсё, што часам сніцца… — Міхасю Стральцову»
- «Падымаюць жоўтыя галовы… — Уладзіміру Лучуку»
- Чурлёніс — В. І. Бараўскене
- Балада пра сыноў Пітакоса — Арфей сканаў на змярканні,
- Корчмы — Дарогі… Корчмы… Ліра за спіною
- Надзея лістападу — Лістапад маё сэрца забіў, забіў,
- Белавежскі алень — Ул. і З. Калеснікам
- Каложа — Дануце Бічэль
- Багдановічу — Сцюжны час, бязмежна-суровы
- Дзядзькаў кубак — Ты жыў у невялічкім гарадку,
- Нашы бярозы — Танкі з крыжам ляцелі на лес празрысты
- Маленне аб чашы — М. Прашковічу
- «Па-над шчыраю Шчарай, над шчодраю Шчарай… — Міколу Грынчыку»
- Вільня ў дождж — Вільня ў дождж, як старая гравюра
- Нявесце Каліноўскага — Недзе поруч ляжалі дарогі,
- Мы — О сусветнае, ўсёпераможнае маўчанне першай зямлі,
- «Як сканаю — душа застанецца… — Як сканаю — душа застанецца»
- Безгаловая Венера — Стаю ля яе ў задуменні
- Medusa Ludovisi ў Рыме — Спіць Эрынія. Ў грозных веях
- Землятрус — Пад кайданамі гор акіяны гараць,